• Nagłówek

      •     

         

        KALENDARIUM    SZKOLNE:

        • 7 września 1948 r. – „Ósemka” rozpoczęła swoje życie w budynku przy ul. Trzebnickiej 42
        • Luty 1960 r.. – nadanie szkole imienia Bolesława Krzywoustego
        • Lata 1970 r. – szkoła zaczęła współpracę z UNESCO
        • 1 września 1878 r. – reorganizacja szkoły, część oddziałów przechodzi do X LO. „Ósemka” wchodzi w skład Zespołu Szkół Pedagogicznych i Ogólnokształcących (wraz ze Studium Nauczycielskim)
        • 1 września 1986 r. – przeniesienie siedziby szkoły na ul. Zaporoską – powstanie Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 (wraz ze Szkołą Podstawową nr 110)
        • 1 września 1989 r.  – VIII LO stało się samodzielną placówką
        • 1 września 1995 r. – powstanie sekcji dwujęzycznej
        • 1 września 2002 r. – zmiana nazwy szkoły na "Liceum Ogólnokształcące nr VIII" – reorganizacja szkoły, powstanie 3-letniej szkoły ponadgimnazjalnej.

         

        WSPOMNIENIA:

        VIII Liceum Ogólnokształcące widziane oczami prof. Sylwestra Zarzyckiego:

         

        Każdy, kto udaje się w kierunku Poznania, zaraz po przejściu pod wiaduktem kolejowym z łatwością zauważy potężny czterokondygnacyjny budynek z cegły licowanej, wzniesiony pod koniec ubiegłego stulecia w sąsiedztwie dworca PKP Wrocław – Nadodrze. W tym właśnie gmachu, liczącym 40 izb lekcyjnych, władze oświatowe województwa wrocławskiego utworzyły na początku września 1948 r. szkołę podstawową i VIII Liceum Ogólnokształcące, rozdzielone w 1964 r.

        W wyniku podziału miasta na 5 dzielnic (co nastąpiło w 1952 r.) nasza szkoła znalazła się na terenie dzielnicy V — Psie Pole, dlatego przez cały czas swej działalności, a ściślej mówiąc do 31 sierpnia 1986 r., była podporządkowana władzom polityczno-administracyjnym tej części miasta. Dzielnica Psie Pole w hierarchii Wrocławia pod względem ilości, wielkości i jakości zakładów przemysłowych była na drugim miejscu po dzielnicy Fabryczna, skąd jej wysoki prestiż w oczach notabli partyjno- oświatowych naszego grodu. Odczuły to również placówki oświatowo-wychowawcze, do których zaliczała się i nasza szkoła. Miała ona przez kilkanaście lat bogatych opiekunów, takich jak Zakłady Sprzętu Grzejnego, Zjednoczone Zespoły Gospodarskie — INCO oraz Wrocławskie Zakłady Drobiarskie. Wiele razy nasza młodzież korzystała z ich autokarów podczas wycieczek szkolnych, a pracownicy VIII LO mogli raz w roku, najczęściej na wielkie święta, zaopatrzyć się w kurczaki po cenach obniżonych.

        Nasze liceum, usytuowane przy ul. Trzebnickiej, posiadało po dwa doskonale wyposażone gabinety: biologiczne, fizyczne, chemiczne, zajęć technicznych, jeden gabinet geograficzny, historyczny, PO, 3 sale gimnastyczne (jedna duża i dwie mniejsze) oraz — od 1972 r. — nowoczesne, produkcji czeskiej, laboratorium do nauki języków obcych. Obszerne sale lekcyjne, liczne pomoce naukowe, bogaty księgozbiór szkolnej biblioteki, szerokie korytarze i klatki schodowe stwarzały dobre warunki do realizacji programu nauczania, a uczniom i ich opiekunom — zapewniały dobre samopoczucie.

        Były jednak i ujemne strony tego budynku. Bliskie sąsiedztwo dworca kolejowego Wrocław-Nadodrze oraz duże natężenie ruchu kołowego i tramwajowego na ul. Trzebnickiej poważnie zakłócały zajęcia, zwłaszcza przy otwartych oknach. Dodatkową dolegliwością dla uczących się i pracujących w „Ósemce” była przestarzała (jeszcze przedwojenna) sieć centralnego ogrzewania budynku. W czasie silnych mrozów temperatura w klasach spadała do 8o i wtedy Dyrekcja musiała zawieszać zajęcia. Na szczęście, łagodne zimy na Dolnym Śląsku pozwalały nam prowadzić lekcje bez większych przeszkód. Wyjątek stanowiła zima stulecia 1962/63 r., kiedy to z powodu poważnej awarii c.o. przez blisko 4 tygodnie musieliśmy prowadzić zajęcia w innych budynkach, m.in. na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Latem 1975 r. rozpoczął się remont kapitalny c.o. i sukcesywne podłączanie budynku do Elektrociepłowni Miejskiej. Tempo prac było wręcz imponujące. W ciągu trzech miesięcy połowa gmachu miała już nową instalacje ciepłowniczą, pozostała część - po trzech miesiącach. Teraz było już naprawdę ciepło, jednak decybele nadal nam doskwierały.

        Jak wyżej wspomniałem, przez kilkanaście lat byliśmy współlokatorami szkoły podstawowej, mimo tego jednak młodzież licealna uczyła się na jednej zmianie. Kiedy do szkół ponadpodstawowych wkroczył wyż demograficzny (1963/64), dyrekcja VIII LO zmuszona była 10 oddziałów klas ósmych przerzucić na II zmianę, zwłaszcza, że nie dysponowała całym budynkiem — na III piętrze mieściło się Liceum Pedagogiczne dla Wychowawczyń Przedszkoli. Ponieważ w tym samym czasie na osiedlu Różanka została oddana do użytku nowa, wielofunkcyjna Szkoła Podstawowa nr 102, Kuratorium zadecydowało o przeniesieniu Liceum Pedagogicznego do tego budynku. Dzięki tej decyzji nasza szkoła powróciła do jednozmianowości. I tak było do 1986 r., to jest do momentu przeniesienia nas na ul. Zaporoską.

        Radość z powodu pozbycia się sublokatora trwała bardzo krótko, już w następnym 1966 roku Kuratorium lokuje w naszym budynku Korespondencyjne Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących, a w 1967 r. — Międzyzakładowy Uniwersytet Związków Zawodowych, który głównie przygotowuje ludzi do nauki zawodu i do egzaminu na wyższe uczelnie. Zajęcia w MUR odbywały się w godzinach popołudniowych, natomiast uczniowie Liceum Korespondencyjnego, a raczej słuchacze, jak ich nazywano, przychodzili na konsultacje w soboty po południu i w niedziele do południa.

        Dyrektorzy obydwu sublokatorskich placówek zachowywali samodzielność, jednak w sprawach gospodarczych podlegali dyrektorowi „Ósemki”. Wielu nauczycieli naszej szkoły dorabiało sobie w wieczorówce do skromnych pensji nauczycielskich. W 1975 r. nowym szefem Liceum Korespondencyjnego został pracownik KW PZPR we Wrocławiu, który niemalże od pierwszych dni swego dyrektorowania chciał być ważną personą i w sprawach gospodarczo-administracyjnych dążył do całkowitej samodzielności. Wobec pogarszającej się współpracy dyrektor VIII LO wszczął starania u władz oświatowych o eksmisję uciążliwego sublokatora. Wbrew przypuszczeniom, poszło mu dość łatwo. W 1977 r. Kuratorium przeniosło wieczorówkę na ul. Swobodną do Zespołu Szkół Geodezyjnych i tam funkcjonuje do dziś — pod nazwą Centrum Kształcenia Ustawicznego.

        Za rok wyszło na jaw, dlaczego Kuratorium tak szybko zgodziło się na prośbę Dyrekcji. Zapewne już wtedy przygotowywano plany rozbicia "Ósemki” i umieszczenia w naszym budynku Studium Nauczycielskiego. I tak też się stało. Ale o szczegółach tego dramatu mówi szerzej odrębna część dziejów naszej szkoły: „Droga od VIII LO do Zespołu Szkół Pedagogicznych i Ogólnokształcących”. Zespół ten istniał do czerwca 1986 r.

        1 września 1986 r. zaczęliśmy naukę w innej dzielnicy i w innym budynku, zdecydowanie ciasnym i nieprzystosowanym do warunków szkolnictwa średniego. Przez pierwsze 4 lata, tj. do r. 1990, budynek przy ul. Zaporoskiej dzieliliśmy ze Szkołą Podstawową nr 110, zlikwidowaną decyzją Kuratorium. Od września 1989 r., po 13 latach istnienia w różnych zespołach, VIII LO stało się samodzielną placówką i taką jest do dnia dzisiejszego. Tymczasem z roku na rok przybywało coraz więcej młodzieży, a 16 sal lekcyjnych nie mogło jej pomieścić na jednej zmianie. Aby uniknąć dwuzmianowości, wynajęliśmy 5 sal katechetycznych przy parafii św. Karola Boromeusza (odległość ok. 4 min. drogi). Po dwóch latach Dyrekcja zrezygnowała z wynajmu dodatkowych pomieszczeń, a ponieważ oddziałów było już 22, klasy I trzeba było przerzucić na II zmianę.

        Kilkakrotnie rozważano możliwość powrotu „Ósemki” na ul. Trzebnicką 42, ponieważ Studium Nauczycielskie, któremu wróżono wielką przyszłość, uległo likwidacji. Skończyło się jednak na zamiarach. Niepowodzeniem zakończyły się też próby rozbudowy szkoły z braku, oczywiście, funduszy. Na pół roku przed jubileuszem 50-lecia, nasza szkoła to 740 uczniów w 24 oddziałach.

        Do 1978 r. VIII LO było jedynym z największych liceów ogólnokształcących we Wrocławiu i województwie o 35-37 oddziałach, zdominowanych przez płeć piękną. Bazę rekrutacyjną stanowiły pobliskie szkoły podstawowe, podstawówki z Krzyków (bezpośredni dojazd tramwajem) oraz szkoły z podwrocławskich wsi, głównie od północno-wschodniej części miasta. Codziennie między 7 a 8 z dworca PKS i PKP-Nadodrze tłumy młodzieży podążały przez pl. Powstańców Wielkopolskich na ul. Trzebnicką 42 do swojej „budy”, jak to się mówi w żargonie uczniowskim. Od 1964 r. nie mieliśmy pełnego naboru do klas VIII, a od 1967 (kiedy podstawówkę „wydłużono” do 8 lat) do klas I. Wolne miejsca Dyrekcja uzupełniała uczniami, którzy zdali egzamin w innych liceach i z braku miejsc tam się nie dostali. W podobnej sytuacji znajdowały się również inne licea oraz niektóre technika. Najwięcej młodzieży było pochodzenia robotniczego (ok. 75%), część uczniów to dzieci chłoporobotników, głównie z podwrocławskich wiosek, pozostali rekrutowali się z rodzin inteligenckich i rzemieślniczych.

        Nasza szkoła była wielonarodowościowa. W pierwszych latach istnienia uczęszczało do niej sporo uczniów pochodzenia żydowskiego, mimo iż w tym czasie istniało już liceum żydowskie — nr VII. Celowo użyłem w tym miejscu określenia „sporo”, gdyż szkoła nie prowadziła statystyki narodowościowej. Na podstawie ustnych przekazów nauczycieli uczących tamtych latach, głównie śp. mgr Mieczysława Trznadla, można orientacyjnie podać, że było ich ok. 30-35%. Po odwilży październikowej w 1956 r. i zmianie ekipy partyjno-rządowej Żydzi zaczęli stopniowo opuszczać Polskę. Ci, którzy pozostali, musieli wyjechać z naszego kraju po wydarzeniach marcowych 1968 r.

        Obok Żydów mieliśmy dość liczną grupę młodzieży greckiej, która wraz ze swoimi rodzicami znalazła się w Polsce po zakończeniu wojny domowej w ich kraju. Doszło do niej w 1946 r. między zwolennikami monarchii a komunistami wspieranymi przez ZSRR i inne kraje komunistyczne. Po 3-letnich zmaganiach komuniści przegrali i nastąpiła liczna emigracja ich zwolenników do krajów bloku moskiewskiego, w tym również do Polski. Najwięcej Greków osiedliło się na Ziemiach Zachodnich, zwanych wówczas Odzyskanymi. Władza ludowa, kierując się zasadą proletariackiego internacjonalizmu, zapewniła im dach nad głową, pomoc materialną, pracę i naukę. Z istniejących w latach 1949-50 dziewięciu liceów ogólnokształcących, VIII LO przyjęło najwięcej uczniów narodowości greckiej, głównie dlatego, że było szkołą rozwijającą się i posiadającą status szkoły TDP-owskiej od 1949 r., wcześniej — RTPD (Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół Dzieci). Młodzież, wyznająca różne poglądy religijne (lub areligijne) i polityczne, przechodziła swoistą lekcję tolerancji, rozumienia postaw innych ludzi. Szkoła, powołana do życia jako placówka ateistyczna, nie zawsze taką była. Warto wspomnieć, że mimo zerwania przez władze komunistyczne konkordatu ze Stolicą Apostolską we wrześniu 1945 r., nauczanie religii w szkołach, jako przedmiotu nadobowiązkowego, trwało do lat 50., a po dojściu ekipy Gomułki do władzy — po kilkuletniej przerwie powróciło do szkół. Do VIII LO katechezę wprowadzono po raz pierwszy 28.01.1957 r., tj. w chwili, gdy szkoła przestała być placówką TPD-owską. Katechetami byli: ks. mgr Józef Lisowski, ks. mgr Stanisław Kluz i ks. Sylwester Irla — wszyscy z parafii św. Bonifacego we Wrocławiu. W 1960 r. decyzją władz oświatowych religia znów została usunięta ze wszystkich placówek szkolnych, by powrócić - po raz drugi - 1.09.1990 r. W naszej szkole już przy Zaporoskiej pierwszym nauczycielem religii został O. mgr Roman Pałaszewski — OFM Conv. z parafii św. Karola Boromeusza.

        Religia odchodziła ze szkół i powracała. Niezmienna natomiast przez cały okres istnienia tzw. władzy ludowej była planowa indoktrynacja młodzieży. Wszystkie programy nauczania, zwłaszcza humanistyczne, przesiąknięte były ideologią marksistowsko-leninowską. W podręcznikach do historii, nauki o społeczeństwie i innych roiło się od cytatów z dzieł Marksa, Lenina i - do 1956 r. - Stalina. Nie obeszło się również bez ideologizowania tematów maturalnych z języka polskiego, narzucanych wówczas przez Ministerstwo Oświaty. Na 3 tematy do wyboru ostatni dotyczył (do października 1956) zagadnień społeczno-politycznych. Jako przykład podaję tematy na maturze w 1952 r.:

        1. Patriotyzm i internacjonalizm w życiu i twórczości A. Mickiewicza.

        2. Heroizm bohaterów w powieściach radzieckich.

        3. Przyjaźń z ZSRR, pomoc ZSRR, przykład ZSRR — oto podstawowe źródła naszych zwycięstw.

        Szczególnie uciążliwe dla uczniów i nauczycieli były różnego rodzaju wiece potępiające imperialistów amerykańskich, wrogów klasowych, kułaków, biskupów polskich, kardynała Wyszyńskiego, studentów, warchołów, syjonistów i Bóg wie, kogo tam jeszcze. Do rytuału szkolnego weszły akademie 1-majowe, z okazji Rewolucji Październikowej, okrągłych rocznic powstania PRL-u, ZSRR czy innych „bratnich” krajów.

        I tak było co roku: jak nie akademia październikowa, to uroczystości z okazji urodzin tow. Bieruta lub któraś tam rocznica powstania PZPR. Inicjatorem tych akademii „ku czci” była organizacja polskich komunistów — Związek Młodzieży Polskiej, po r.1956— Związek Socjalistyczny Młodzieży Polskiej (ZSMP). A co się działo w szkołach (i nie tylko) w grudniu 1949, gdy Stalin kończył 70 lat. Zarządzono „spęd” młodzieży do auli przebogato udekorowanej czerwonymi flagami, hasłami typu: „Niech żyje wielki przyjaciel narodu polskiego tow. Józef Stalin!” i kwiatami. Śpiewano hymny pochwalne, recytowano wiersze, skandowano „Stalin! Stalin!”, kończąc hałaśliwą imprezę gromkim „Sto lat!” na część wodza „postępowej ludzkości”. Ale wódz nie dożył 100 lat. W marcu 1953 r. - znów tłum młodzieży w auli. Tym razem kazano jej słuchać w wielkiej zadumie i powadze transmisji z uroczystości pogrzebowych w Moskwie, trwającej ok. 4 godzin.

        Jednym ze sposobów upolityczniania uczniów były imprezy organizowane w święto Bożego Ciała i inne uroczystości kościelne - jako konkurencyjne. W tym dniu wszystkie klasy zmuszone były udać się pod opieką nauczycieli na Stadion Olimpijski, by - jak to wyjaśniono - uczcić święto sportu polskiego. Wyjątkowego rozmachu nabrały te imprezy w maju 1966 r., kiedy to w Częstochowie z udziałem całego episkopatu polskiego (gości zagranicznych, zarówno duchownych, jak i świeckich, do Polski nie wpuszczono) i setek tysięcy wiernych odbywały się centralne uroczystości 1000-lecia chrztu Polski. Pod szkołę zajechało wówczas kilkanaście zakładowych autokarów, które wywiozły blisko połowę uczniów VIII LO (liczyła wówczas 37 oddziałów) do Sobótki, na górę Ślężę, gdzie w amfiteatrze zorganizowano wielką imprezę z udziałem członka KC PZPR, tow. Artura Starewicza. Następnie, po zwiedzeniu okolic Sobótki, późnym wieczorem młodzież wróciła do Wrocławia. Pozostała część uczniów brała udział w obowiązkowych rozrywkach na terenie miasta.

        Do miana fanfaronady urosły coroczne pochody 1-majowe, w których udział obowiązywał całą młodzież i wszystkich nauczycieli, bez względu na warunki atmosferyczne. Tu trzeba przyznać, że komuniści mieli szczęście do dobrej pogody, dni deszczowych i zimnych było stosunkowo mało. Manifestacja 1-majowa, jak ją nazywały ówczesne media, będące na usługach Partii, trwała ok. 4-5 godzin i była naprawdę męcząca. Wszyscy uczestnicy musieli mieć jakieś elementy dekoracyjne (transparenty, szturmówki, portrety wodzów partyjnych - żywych i umarłych, kwiaty, baloniki, gołąbki ze styropianu itp.). Sam przemarsz ul. Świerczewskiego (dziś Piłsudskiego) w kierunku Dworca Świebodzkiego (przy pl. PKWN - dziś: Legionów - mieściła się trybuna z dygnitarzami partyjnymi i państwowymi oraz wyższymi dowódcami Armii Radzieckiej) trwał do 20 minut. Natomiast czekanie (najczęściej nad fosą, koło domu towarowego „Renoma”) na moment włączenia się do pochodu to długie 3-4 godziny. Maszerowaliśmy bowiem jako ostatnia V Dzielnica Wrocławia

        Jeszcze słów kilka o pochodach święta pracy po wprowadzeniu stanu wojennego. Odbywały się one pod osłoną gazów łzawiących i pałek ZOMO, aby nie dopuścić na główną trasę przemarszu kontrmanifestantów z nielegalnej „Solidarności”. Dochodziło nawet do starć i wówczas w ruch szły ww. środki zapewniające „spokój i radość” legalnych uczestników pochodu. Najskromniejsza była „parada” l-majowa w 1989 r. W naszej szkole, w co zresztą trudno było wtedy uwierzyć, w ogóle do niej nie doszło. Na zbiórkę w tym dniu przyszło 7 nauczycieli, w tym dyrektor i jego zastępcy, i aż trzech uczniów odesłanych oficjalnie do domu; nauczyciele zaś udali się na kawę do pobliskiego Klubu Nauczycielskiego. W roku następnym pochodu już nie było, a Święto Pracy stało się dniem naprawdę wolnym od pracy i obowiązków służbowych. Były to początki transformacji ustrojowej, której towarzyszyły wielkie nadzieje na lepsze jutro i godne traktowanie człowieka.

        Sukcesywnym przemianom ulega też nasza szkoła. Z wielkim trudem dźwiga się z upadku, jaki zgotowały jej władze partyjno-oświatowe w pamiętnym 1978 r. Ufamy, że następne 50 lat VIII LO okaże się dla uczniów i nauczycieli mniej bolesne, a wśród młodego i prężnego grona oraz jego podopiecznych zapanuje - jak za dawnych lat - dobry klimat sprzyjający efektywnej pracy.

         

        opr. prof. Sylwester Zarzycki, nauczyciel historii, PO, WOS

        NAUCZYCIELE  ODZNACZENI (do 2008 r.):

        • Sylwester Zarzycki: Brązowy Krzyż za Zasługi dla Obronności Kraju – 1973 r.; Nagroda Kuratora 1972, 1979, 1984, 1989; Złoty Krzyż Zasługi; Medal 40-lecia; Rada Pedagogiczna wnioskowała o Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej.
        • Stanisława Żurakowska: Nagroda Kuratora 1985 r., Medal Palmes Académiques przyznawany przez Ministra Edukacji Francji osobom związanym z kulturą i nauką 2006 r.
        • Monika Grabowska: Nagroda Ministra Edukacji Narodowej 2001 r.
        • Elżbieta Pietraszko: Rada Pedagogiczna wnioskowała o nagrodę Ministra Edukacji Narodowej
        • Elżbieta Worobiec-Nowak: Nagroda Kuratora Oświaty 2004 r., Nagroda Ministra Edukacji Narodowej 2007 r.
        • Bożenna Szopf: Nagroda Kuratora Oświaty 1989 r.
        • Edmund Codrow: Złoty Krzyż Zasługi 1976 r.
        • Edyta Jarzębowska: Nagroda Ministra Edukacji Narodowej 2001 r., Nagroda Prezydenta Wrocławia, Brązowy Krzyż Zasługi

         

        Nasza Szkoła może poszczycić się wybitnymi uczniami.

        Zamieszczamy listy olimpijczyków, uczniów, którzy otrzymali stypendia Prezesa Rady Ministrów.

        LAUREACI i FINALIŚCI OLIMPIAD PRZEDMIOTOWYCH (do 2008 r.):

        Olimpiada Języka Francuskiego

        Krzysztof Szupryczyński – 1978 r. – finalista

        Julita Kryzer –– 1979 r. – eliminacje na stopniu centralnym 

        Ziemowit Pazda – 1979 r. – eliminacje na stopniu centralnym              

        Beata Smaczna – 1980 r. – eliminacje na stopniu centralnym               

        Anna Kurpiowska  – 1981 r. – eliminacje na stopniu centralnym        

        Roman Krzysiek – 1983 r. – finalista

        Anetta Szczęsnowicz – 1986 r.— finalista

        Marta Ułaszewska – 1993 r. – finalista

        Aleksandra Szewczyk – 1995 r. – eliminacja na stopniu centralnym

        Justyna Pollak –  2000 r. – XIV miejsce -finalistka

        Aleksandra Bełzowska – 2001 r. – finalistka

        Joanna Bykowska – 2002 r. – finalistka

        Karolina Ligaszewska -- 2002 r. – finalistka

        Aleksandra Bełzowska – 2003 r. – laureat

        Karolina Ligaszewska – 2003 r. – XIII miejsce - finalista

        Karolina Ligaszewska – 2004 r. – laureat

        Lidia Sokołowska – 2004 r. – finalista

        Marlena Nowicka – 2004 r. – finalista

        Magdalena Ficoń – 2008 r. – laureatka

         Olimpiada Literatury i Języka Polskiego

        Ziemowit Pazda – 1980 r. – wyróżnienie na szczeblu centralnym

        Szymon Mazurek – 1998 r. – laureat II miejsce (stopień centralny)

        Hanna Urbańska – etap okręgowy XXIX Olimpiady Literatury i Języka Polskiego

        Magdalena Wierzbowska – etap okręgowy XXXI Olimpiady Literatury i Języka Polskiego

        Marta Janik – etap okręgowy XXX i XXXI Olimpiady Literatury i Języka Polskiego

        Joanna Semeniuk – etap okręgowy XXX i XXXI Olimpiady Literatury i Języka Polskiego

        Błażej Gładysz – etap okręgowy XXXV Olimpiady Literatury i Języka Polskiego

        Justyna Kuźnik – etap okręgowy XXXVIII Olimpiady Literatury i Języka Polskiego

        (od 1998 r. podopieczni p. E.Jarzębowskiej)

          Olimpiada Języka Rosyjskiego

        Bożena Tytkowska – 1977 r.

        Anna Kolanko –1987 r. – finalistka

          Olimpiada Filozoficzna

        Daria Kudła – 2001 r.  – stopień centralny

        Maria Mierzwiak –  2004  r. – laureatka

        Monika Kucner – 2002 r. – finalistka

        Justyna Kroczak – etap okręgowy XVII Olimpiady Filozoficznej

        Magdalena Litwiniuk – etap okręgowy XVII Olimpiady Filozoficznej

        (podopieczni p. E.Jarzębowskiej)

         Olimpiada Astronomiczna

        Jarosław Szadorski – 1991 r. – finalista

          Olimpiada Geograficzna

        Łukasz Prorokowski – 2003 r. – finalista

          Olimpiada Historyczna

        Waldemar Forgacz – 1976 r. -- I miejsce (etap okręgowy)

          Olimpiada Wiedzy o Prawach Człowieka

        Adam Sulikowski – 1995 r. – laureat

          Olimpiada Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym

        Teresa Dobrzyńska – 1977 r.

          Olimpiada Biologiczna

        Bożena Adamczyk – 1976 r. – laureat

          Olimpiada Chemiczna

        Waldemar Kurzawa – 1976 r. – laureat

        Waldemar Kurzawa – 1977 r.

          Olimpiada Artystyczna

        Mariusz Wyżycki – 1976 r.– laureat

        Jan Wyżycki – 1977 r. – wyróżnienie na szczeblu centralnym

        Jan Wyżycki –  1978 r. – II miejsce na szczeblu centralnym

          Olimpiada Wychowania Technicznego

        Jerzy Bandurowski – 1975 r.

        Jerzy Bandurowski – 1976 r.

        Waldemar Kurzawa –  1975 r. 

         

        LAUREACI KONKURSÓW:

                 Europejski Konkurs Znajomości Języka Francuskiego

        Regulska Elżbieta  – 1974 r. – V miejsce

        Regulska Elżbieta  – 1975 r. – III miejsce

        Worobiec Elżbieta – 1975 r.  – laureatka - nagroda I stopnia

                 Ogólnopolski Konkurs Języka Francuskiego organizowany przez Alliance Française

        Wojciech Gala  – 1978 r. – laureat

        Małgorzata Syryca  –1980 r. – finalista

        Judyta Zbierska  – 1983 r. – wyróżnienie na stopniu centralnym

        Anetta Szczęsnowicz  –  1986 r. – wyróżnienie

        Danuta Sut  –1986 r. – laureatka

        Edyta Banaś – 1987 r. – wyróżnienie

        Dorota Bednarek – 1994 r. – laureat

                 Konkursy Wiedzy o Francji

        Wojciech Kalociński –1995 r. – II miejsce,

        Wojciech Kalociński –  1996 r. – II miejsce,

        Wojciech Kalociński –  1997 r. – I miejsce

        Jakub Kalinowski – 1998 r. – VI miejsce

        Iwona Dittman – 1998 r. – IV miejsce

        Michał Osmola – Konkurs z okazji Europejskiego Roku Języków 2001 dla francusko-polskich i niemiecko-polskich klas dwujęzycznych zorganizowany przez CODN – III miejsce

        Anna Ciechańska – Konkurs ADIFLOR organizowany przez Alliance Francaise przy UW – 2002 r. – laureat

        Karolina Ligaszewska – Konkurs „Visions d’Europe” zorganizowany przez Allance Francaise, 2003 r. – wyróżnienie

        Lidia Sokołowska – jw. wyróżnienie – 2004 r.

        Maciej Murmyło – Konkurs Wiedzy o Wiktorze Hugo Ambasady Francji – 2002 r. – finalista (stopień centralny)

        Aleksandra Mazurek –Konkursu Wiedzy o Unii Europejskiej  Ambasady Francji – 2000 r. – finalistka

                 Konkurs Wiedzy o Wielkiej Brytanii

        Wojciech Kalociński –– 1997 r. – I miejsce

        Michał Troska –1997 r. –  finalista

                 Konkursy Wiedzy o Dolnym Śląsku

        Ziemowit Pazda – 1980 r. – Konkurs Wiedzy o Dolnym Śląsku – I miejsce

        Jarosław Studenny – Wojewódzki Konkurs z okazji 40-lecia powrotu Ziem Zachodnich do Macierzy – 8 miejsce – 1995 r.

        Alicja Zarówna – Konkursu Wiedzy o Wrocławiu – 2000 r. – finalistka

                 Inne Konkursy

        Jacek Kaczmarek – Wojewódzki Konkurs Fizyki – 1998 r. – III miejsce

        Agata Chodorowska – Centralny Konkurs Astronomiczny – 2006 r.  – 12 miejsce

        Małgorzata Kapicka, Maria Pokrzywa, Ewa Stachaj – Olimpiada Sanitarna PCK – drużynowo V miejsce w województwie

        Łukasz Gałuszka – udział w II etapie Olimpiady Przedsiębiorczości organizowanej przez Akademię Ekonomiczną (2007 r.)

                 Konkursy literackie

        Hanna Urbańska – I miejsce – Konkurs Literacki VI LO na temat twórczość B. Prusa

        Wiktoria Krajewska – II miejsce – Konkurs Literacki „Świat widziany oczyma osoby zarażonej przez HIV” organizowany przez Urząd Miejski Wrocławia 2000

        Daria Kudła – wyróżnienie – Konkurs Literacki „Świat widziany oczyma osoby zarażonej przez HIV” organizowany przez Urząd Miejski Wrocławia 2000

        Monika Nawrocka – 2000 r. – wyróżnienie – Konkurs „Katyń – Golgota Wschodu

        Łukasz Pater – 2000 r. – wyróżnienie – Konkurs „Katyń – Golgota Wschodu”

        Krystian Witkowski – 2000 r. – wyróżnienie – Konkurs „Katyń – Golgota Wschodu”

        Katarzyna Postawa – wyróżnienie za wysoki poziom pracy dziennikarskiej w I Międzyszkolnym Konkursie „Małych Form Dziennikarskich” o „Laur Złotej Czcionki” 2000

        Natalia Szymańska – 2008 r. – I miejsce w Wojewódzkim Konkursie na Opowiadanie Fantastyczne  

                 Konkursy Piosenek

        Ryszard Widanowski – wyróżnienie w I wojewódzkim Konkursie Piosenki Francuskiej – 1977 r.

        Alicja Król – Wojewódzki Konkurs Piosenki Francuskiej (II miejsce w 1984 i 1985 r. , III miejsce w 1986 r., I - w 1987 r.)

        Aneta Kaczmarek – Wojewódzki Przegląd Piosenki Młodzieżowej – 1981 r. – wyróżnienie

        Alicja Król – Wojewódzki Konkurs Piosenki Rosyjskiej – 1986 r. – wyróżnienie

                 Konkursy Artystyczne

        Katarzyna Hiczuk – III miejsce – Międzynarodowy Fotomaraton Warszawa 2000

        Katarzyna Grzywińska – I miejsce – Międzynarodowy Konkurs Plastyczny  „L’Europe s’affiche” maj 1994

        Iwona Aniołczyk, Katarzyna Olejczuk – 1999/2000 – 5eme Festiwal de Theatre Lyceen Francophone

        Małgorzata Wieliczko – Ogólnopolski Konkurs Recytatorski – 1980

        Sylwia Juszczak – Ogólnopolski Konkurs Recytatorski Poezji Sakralnej – 1995 r. – I miejsce

        Konrad Gagat – I miejsce – wojewódzki Konkurs Wiedzy o filmie organizowany przez Multikino (2008)

        Adrian Kurowski, Bartosz Winiarski, Łukasz Gałuszka– I miejsce w konkursie na prezentację organizowanym przez Politechnikę Wrocławską w ramach X Dolnośląskiego Festiwalu Nauki (2007 r.)

         

        STYPENDIA PREZESA RADY MINISTRÓW:

        ·         1997 r. – Jacek Kaczmarek

        ·         1999 r. – Małgorzata Adamus

        ·         2000 r. – Grzegorz Strzelecki

        ·         2001 r. – Aleksandra Mazurek – nagroda MENiS

        ·         2001 r. – Agnieszka Maciejczyk

        ·         2002 r. – Karolina Ligaszewska

        ·         2002 r. – Katarzyna Sowa – nagroda MENiS

        ·         2003 r. – Karolina Ligaszewska

        ·         2003 r. – Paulina Leszczewska – wytypowana do nagrody Prezesa Rady Ministrów

        ·         2004 r. – Paulina Leszczewska

        ·         2004 r. – Karolina Ligaszewska, nagroda MENiS

        ·         2005 r. – Natalia Zienkiewcz

        ·         2006 r. – Natalia Żaczek – stypendium Prezesa Rady Ministrów

        ·         2007 r. – Magdalena Ficoń

        ·         2008 r. – Łukasz Stadnik

        WYBITNE WYNIKI W NAUCE UZYSKALI:

        • 1998/1999:  IV c – A. Kucharska 5,1; I a – M. Nawrocka 5,0; I c – M. Sikora 5,0; II 0 – A. Mazurek 5,0; III d – H. Urbańska 5,0; III d – G. Strzelecki 5,0; Najlepsza matura 1999 r. G. Strzelecki 5,4
        • 1999/2000: 1 0 – K. Ligaszewska 5,0; I c – A. Maciejczyk 5,2; I c – A. Grześkowiak 5,09; II c – A. Materkowska 5,0; II c – M. Sikora 5,0; III 0 – A. Mazurek 5,1; III c – M. Janik 5,0; Najlepsze wyniki spośród kl. IV Małgorzata Adamus 5,0
        • 2000/2001: I 0 – K. Ligaszewska 5,07; II g – A. Cutter 5,1; III c – A. Materkowska 5,0; IV 0 – Ł. Musiał 5,18; IV 0 – A. Mazurek 5,09; IV 0 – M. Grzegorek 5,0; IV 0 – J. Pollak 5,0; IV d – J. Żak 5,1; II c – A. Maciejczyk 5,3; I 0 – K. Ligaszewska 5,2; I 0 – K. Tryk 5,07; II f – K. Sowa 5,0; III c – M. Dziubka 5,11
        • 2001/2002: II 0 – K. Ligaszewska 5,25; II 0 – L. Sokołowska 5,0; III f – K. Sowa 5,0; III g – P. Duda 5,0
        • 2002/2003: I d – Paulina Leszczewska 5,0; II 0 – Anna Gaśnikowska 5,08; II 0 – Anna Kanolut – 5,0; III 0 – Karolina Ligaszewska 5,3; III a – Monika Zabawa 5,0; III d – Tomasz Bakalarz 5,2; III f – Monika Kucner 5,0
        • 2003/2004: II d – Paulina Leszczewska 5,08; II a – Joanna Wysowska 5,08; II f – Aleksandra Hendler 5,0; I e – Emanuela Tracz 5,0
        • 2004/2005: II a – Natalia Zienkiewicz 5,25
        • 2005/2006: (brak osób ze średnia powyżej 5)
        • 2006/2007: I d – A. Walczak 5,15
        • 2007/2008: I a – Łukasz Stadnik 5,38; I b – Robert Gniewowski 5,36; I b – Tomasz Gniewowski 5,36; I b – Łukasz Moneta 5,29; I b – Jan Groblewski 5,15
    • Kontakty

      • Liceum Ogólnokształcące nr VIII
      • sekretariat.lo08@wroclawskaedukacja.pl
      • 717986736
      • 53-415 Wrocław ul.Zaporoska 71
      • www.facebook.com/pg/lo8Wroclaw
      • sekretariat.lo08@wroclawskaedukacja.pl
      • Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Krzywoustego we Wrocławiu, ul. Zaporoska 71, 53-415 Wrocław, REGON 001247850
      • Inspektor ochrony danych, adres jego siedziby: Tomasz Grzybowski, mail: tomasz.grzybowski@coreconsulting.pl, tel.: + 48 882 714 401
  • Galeria zdjęć

      brak danych